ไม่มีสิ่งใดพิเศษ

ฉันไม่อยากพูดอะไรอีกหลังจากนั่งซาเซน เพราะรู้สึกว่าการปฏิบัติซาเซนเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว แต่ถ้าฉันต้องพูดอะไรแล้วละก็ฉันคิดว่าฉันอยากจะพูดถึงความรู้สึกที่น่าอัศจรรย์ของการปฏิบัติซาเซน จุดประสงค์ในการปฏิบัติซาเซนของเรา

คือการปฏิบัติซาเซนของเราคือการหฏิบัติไปเรื่อยๆเท่านั้นเอง การปฏิบัตินี้เริ่ม ณ กาลเวลาอันไร้จุดเริ่มต้น และดำเนินไปเรื่อยจนถึงอนาคตอันร็จุดสิ้นสุด ความจริงก็คือ

สำหรับมนุษย์ไม่มีการปฏิบัติอื่นใดอีกนอกจากซาเซน ไม่มีวิถีอื่นใดอีกในชีวิตน้อกจากวิถีนี้ การปฏิบัติของเซนคือการแสดงออกโดยตรงของธรรมชาติที่แท้จริงของเรา

แน่นอน ทุกสิ่งที่เราทำคือการแสดงออกถึงธรรมชาติที่แท้จริงของเรา แต่หากไม่มีการปฏิบัติ การตระหนักถึงความจริงข้อนี้จะเป็นเรืองยาก ธรรมชาติของมนุษย์หรือของสิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ตามคือการไม่อยู่นิ่ง ตราบใดที่เรายังมีชีวิต

เราจะทำอะไรบางอย่างอยู่เสมอ และตราบใดที่เธอคิดว่า ฉันกำลังทำไอ้นี่ หรือ ฉันต้องทำไอ้นี่ หรือ ฉันต้องบรรลุอะไรบางอย่างที่พิเศษ นั้น ความจริงแล้วเธอไม่ได้กำลังทำอะไรสักอย่าง ตอนที่เธอวางมือ เลิกทำ ตอนที่เธอไม่อยากทำอะไร หรือไม่พยายามทำอะไรที่พิเศษอีกแล้ว ตอนนั้นนั่นละที่เธอกำลังทำอะไรบางอย่าง เมื่อใดที่เธอทำโดยไม่มีความคิดใดผุดขึ้น เมื่อนั้นละที่เธอกำลังทำอะไรบางอย่าง

ในการปฏิบัติซาเซน สิ่งที่เธอทำอยู่ ไม่ใช่เพื่ออะไรบางอย่าง เธออาจรู้สึกว่าเธอกำลังทำอะไรพิเศษอยู่ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นการแสดงออกถึงธรรมชาติที่แท้จริงของเธอเท่านั้น มันคือกิจกรรมที่ทำให้ความปรารถนาที่ฝังลึกที่สุดของเธอสงบลง ตราบใดที่เธอคำว่าเธอปฏิบัติซาเซนเพื่ออะไรบางอย่างอยู่ เธอจะยังไม่ได้ปฏิบัติอย่างแท้จริง

ถ้าเธอปฏิบัติสิ่งที่ธรรมดามากๆนี้ทุกวัน เธอจะบรรลุพลังที่น่าอัศจรรย์บางอย่าง ก่อนที่บรรลุ มันจะเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ทว่าหลังจากที่บรรลุแล้ว ก่อนที่บรรลุ มันจะเนสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ทว่าหลังจากที่บรรลุแล้ว มันไม่ใช่อะไรที่พิเศษเลย

ก็แค่ตัวเธอเองเท่านั้น ไม่มีอะไรพิเศษ กวีจีนบทหนึ่งกล่าวว่า ฉันไปและฉํนกลับมา ไม่มีสิ่งใดพิเศษ รั่วซานมีชื่อเสียงที่ภูเขาในสายหมอก เส็กโกวที่ผืนน้ำ คนเรามักคิดว่า คงจะยอดมากถ้าได้เห็นเทือกเขาที่ปกคลุมด้วยสายหมอก หรือแผ่นน้ำที่ปกคลุมผืนดินทั้งหมด แต่ถ้าเธอไปถึงที่นั่น เธอจะได้เห็นน้ำและภูเขาเท่านั้น ไม่มีอะไรพิเศษเลย